Four Poems by Roshelle Weprinsky

introduced and translated by Rebecca Weingart

Roshelle Weprinsky was a Yiddish poet, journalist, and prose writer, born in Ukraine in 1895. In 1907, she immigrated with her family to the United States, where she lived in New York. From the age of 13, she worked in a sweatshop, but continued her education by taking evening courses. She made her writing debut in 1918 with a poem in Di naye velt and went on to publish five books of poetry and an autobiographical novel between 1926 and 1978. Her poetry has been translated into Polish and was included in Moja Dzika Koza, a 2019 anthology of Yiddish women poets edited by Karolina Szymaniak, Joanna Lisk, and Bella Szwarcman-Czarnota.

In translating Weprinsky’s poems, I prioritized translating sound and images. Internal rhyme and alliteration replace the end rhymes, which are sometimes regular but more often not. I also replicated her frequent use of the dash, which may have been influenced by Emily Dickinson, whom Weprinsky translated, including her innovative use of three dashes as a form of ellipsis.

From my first encounter with her work, I was particularly drawn to Weprinsky’s use of unexpected imagery to describe the speaker’s solitude and intimate relationship with the natural world. Whether walking through the snow or crunching fall leaves, sitting by the bank of a river or watching the day turn to night at dusk, out in nature or looking at it through a window, the speaker is almost always alone. For example, in the poem “Snow,” the speaker’s steps are so light walking on the snow that she imagines she is a bird flying through the air.

–Rebecca Weingart

See Original Language See Translation


The dusk looks with wide-eyed sadness,
a strange dusk from outside the city.
The heavy mountains sway and fade away.
The felled trees at the edge of the sky
they rise of course, on the other side
of the day;
here, thick, rippling blue
spreads through my clothing—
I shiver, full like a dew drop—
full with dusk,—evening has set in me.

What is the worth of words?

What is the worth of words?
The withered trees say nothing wisely
and bare their hollow treetops
like a frame around the sadness of the day.
An immense naked picture of autumn
remains hanging in the silent air
like a letter without a voice.
For anyone to read— — —


The pale sky hangs over the day
like a girlish face.
Girlish-clear, fluffy, blue snow.
The body is light, my steps—barely touching
the little blue stars in snow.
The space is vast—I am a white bird,
I cut the air with my breast
though I stand amazed.

Winter Forest 

The frosted winter forest
on my windowpane
blooms beautifully.
The trees are not green,
The forest is not twisted
in secret darkness,
wings do not blow,
leaves do not fall—
in the winter forest on my windowpane
stroll my dead—


,מיט גרויס-אויגיקן אומעט קוקט דער פֿאַרנאַכט
.דער פֿרעמדער פֿאַרנאַכט פֿון אויסערן שטאָט
.די שװערע בערג צעװיגן זיך, צערינען זיך
אָפּגעהאַקטע פֿאַלן אום די בוימער
,באַ דעם הימל ראַנד
זיי שטייען אודאי אויף, אויף יענער זײַט
;אין טאָגן לאַנד
דאָ, צעשפּרייט זיך אין טיכער
—דאָס דיקע, דראָזשענדיגע בלוי
—איך ציטער, פֿול װי אַ טראָפּן טוי
.פֿול מיטן פֿאַרנאַכט,—ער איז אין מיר פֿאַרגאַנגען

?װאָס טויגן װערטער

װאָס טויגן װערטער?
די דאַרע ביימער שװײַגן קלוג
און נעמען מיט די הוילע קרוינען
.װי אַ ראַם אַרום דעם אומעט פֿונעם טאָג
אַן אומגעהײַער נאַקעט בילד פֿון האַרבסט
בלײַבט הענגען אין דער לופֿטן שטיל
.װי אַ בריװ אָן אַ קול
— — —זאָל לייענען װער עס װיל


דער בלאַסער הימל היינגט איבערן טאָג
.װי אַ מיידלש פּנים
.מיידלש-קלאָרער, פּוכיק, בלויער שניי
דאָס לייב איז גרינג, די טריט—קיום, קוים זיי רירן אָן
.די בלויע שטערנדלאַך אין שניי
,דער רוים איז גרויס—איך בין אַ װײַסער פֿויגל
איך שנײַד די לופֿט מיט מײַן ברוסט
.כאָטש איך שטיי פֿאַרגאַפֿט


דער פֿראָסטיקער װינטערװאַלד
אויף מײַן שויב
.בליט שיין
ניט גרין זײַנען די ביימער,
ניט אין פֿינסטערניש געהיימער
,איז דער װאַלד געדרייט,
,ניט קיין קלאַפּ פֿון פֿליגל
—ניט קיין פֿאַל פֿון בלאַט
אין דעם װינטערװאַלד אויף מײַן שויב
.שפּאַצירן מײַנע טויטע

Published on December 21, 2023